Tallis en Ockeghem zijn dood

HR | maandag 10 februari 2020

Onze jammerklachten op de dood van Ockeghem en Tallis hebben iets gemeen: beide treurzangen komen pas na het uitvoerig aanroepen van figuren uit de klassieke oudheid tot hun eigenlijke onderwerp: de dood van de betreurde componist. Bij Ockeghem worden eerst de bosnimfen aangeroepen, bij Tallis de muzen: dat was in die dagen zo de gewoonte. Uiteindelijk is echter over beide componisten maar één conclusie mogelijk: ze zijn dood. En Byrd is nog wel het allerexplicietst: Tallis is dead’. Net als de duif hierboven.

 

Josquin des Prez: Nymphes des bois
Jammerklacht bij de dood van Ockeghem

Bosnimfen, godinnen van de waterbronnen,
uitmuntende zangers uit alle landstreken:
verander jullie heldere, nobele stemmen
in snijdende kreten en klaagzangen,
want de wrede Atropos [Griekse godin die de levensdraad doorknipt, HR]
heeft jullie Ockeghem onverbiddelijk gegrepen.
Hij, de ware schatbewaarder van muziek en meesterwerken,
heeft helaas niet aan de dood kunnen ontsnappen:
hoe vreselijk verdrietig dat de aarde hem nu bedekt.

Trek jullie rouwgewaad aan:
Josquin, Brumel, De la Rue, Compère, [leerlingen van Ockeghem, HR]
en ween bittere tranen
om het verlies van jullie goede vader.
Dat hij ruste in vrede. Amen.

 

= = =

William Byrd: Ye sacred muses

Jullie, heilige muzen, dochters van Jupiter,
die door de aloude muziek in verrukking raken:
daal af uit jullie kristallen hemel daarboven
naar onze aarde, waar het een en al ellende is,
in rouwkledij en met tranen in jullie ogen:
Tallis is dood: – nu sterft de muziek.

 

Foto: © Kees Siebesma, byrdwatcher te Zwolle